Ona o nim ;)

Gdy białe płatki na drzewa prószyły,
A dzwony w kościele szóstą rano biły,
Wstawałam co rano, zakochaniem chora,
By spojrzeć w oczęta pewnego lektora.

I choć początek był niepozorny,
On nie pozostał mym wdziękom oporny.
Lecz kiedy już zaczął po nocach się śnić,
To do mnie dotarło: on księdzem ma być!

Cóż począć? Wszak powołanie świętą jest rzeczą.
Ni pisma, ni wróżby temu nie zaprzeczą.
Więc choćbym płakała noc całą i dzień,
To przyjdzie mi cicho usunąć się w cień.

Lecz serce gorące - usłuchać nie chciało,
A i w rozumku coś się pomieszało,
Bo czemu właściwie, zamiast koloratki,
Nie dać mu obrączki i dzieci gromadki?

Tak właśnie los rzucił nas w objęcia swoje,
Byśmy przez ten świat zawsze szli we dwoje
I pozwolił, by serca, co dla siebie biły,
W tym pięknym momencie w jedno się złączyły.

Dlatego kochanie, dziękuję ci szczerze,
Za wszystkie tańce i wszystkie pacierze,
Bo choć w świat wielki zostałam rzucona,
Lepszego miejsca nie mam, niż twoje ramiona.

I zawsze kiedy jesteś tak blisko,
Ja wiem, że udać może się wszystko
I co dzień modły słać będę w podzięce,
Że życie przejść możemy, trzymając się za ręce.